This is default featured slide 1 title This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 1 title This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 1 title This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 1 title This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 1 title This is default featured slide 5 title

Formatowanie komórek

Formatowanie komórek należy do podobnych operacji jak formatowanie tekstu w edytorze. Można więc w komórkach zmieniać czcionkę, jej wielkość i kolor. Same komórki wypełniać kolorem, nadawać im krawędzie różnego rodzaju i grubości. Zawartość komórek zaś wyrównywać podobnie jak tekst na stronie edytora – do lewej, prawej lub do środka. Najistotniejsze elementy formatowania komórek zostaną omówione poniżej. Tekst i liczby Dane liczbowe i tekstowe w komórkach mogą być formatowane w sposób podobny jak w edytorach tekstu (opisanych w rozdziale 11). Można więc dobierać rodzaj czcionki, jej rozmiar, kolor i sposób wyrównania. Najłatwiej to wykonać za pomocą odpowiednich przycisków na pasku narzędzi Formatowanie. W programie Excel więcej ustawień znajduje się w menu For- maĄKomórki (rysunek 13.20.). Wypełnienia i obramowania komórek Arkusz, który tworzysz, powinien być przejrzysty i estetyczny, dlatego zwróć baczną uwagę na jego wygląd. Linie siatki oddzielające od siebie poszczególne komórki, które znajdują się na ekranie w czasie pracy z arkuszem, nie będą widoczne na wydruku arkusza. Tworząc tabelę w arkuszu, musisz sam obramować krawędziami odpowiednie komórki. Dodatkowo możesz je także wypełnić odpowiednim kolorem lub deseniem (tłem). Do obramowań i wypełnień komórek należy użyć przycisków na paskach narzędzi *-*-• lub karty Obramowanie w oknie Formatuj komórki z menu Format. W tym samym oknie na karcie Desenie możemy wypełnić komórki odpowiednim tłem.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Funkcje informacyjne

Funkcje informacyjne są przeznaczone do ustalania typu danych przechowywanych w komórce. Najpopularniejsze w tej grupie są funkcje typu CZY. Przykłady funkcji podane są poniżej: CZY. BŁ ( ), CZY . BŁĄD ( ), CZY . BRAK ( ) – funkcje umożliwiają wykrycie w arkuszu błędów i podejmowanie w takim przypadku odpowiednich działań, jak np. wyświetlenie komunikatu czy wykonanie obliczeń na innych danych. Mają one następującą postać: =CZY.BŁ (Wartość), =CZY.BŁĄD (Wartość), =CZY . BRAK (Wartość). Argumentem tych funkcji może być wartość, wyrażenie, tekst, adres lub zakres komórek. Funkcja CZY.BŁ () może być zastosowana do wykrywania wszystkich kodów błędu w programie Microsoft Excel (z wyjątkiem kodu #n/d). Funkcja CZY. BŁĄD ( ) wykrywa wszystkie kody błędu, natomiast funkcja CZY.BRAK () wykrywa tylko kody #N/D. W tabeli 13.6. podano najczęściej występujące błędy w arkuszu kalkulacyjnym Excel. W sytuacji, gdy jako wartość działania arytmetycznego, np. dzielenia, zamiast liczby zostanie wpisana wartość tekstowa, pojawi się kod błędu #ARG! (tabela 13.6.). Korzystając z funkcji JEŻELI () w połączeniu z funkcją CZY. BŁĄD (), możemy wyświetlić własny komunikat. Unikniemy w ten sposób pojawienia się niezrozumiałego dla wielu kodu błędu, np. = JEŻELI (CZY. BŁĄD(Cli);”Wpisz liczbę”;”” ).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Funkcje tekstowe

Za pomocą funkcji tekstowych można sterować ciągami tekstowymi w formułach. Na przykład można zmienić wielkość liter albo ustalić długość ciągu tekstowego. Przykłady funkcji: DŁ () – funkcja zwraca długość łańcucha znaków w podanym tekście w postaci liczby całkowitej, np. formuła: =DŁ („NAZWISKO”) zwraca wartość 8. PORÓWNAJ () – funkcja umożliwia porównanie dwóch tekstów z uwzględnieniem wielkości liter. Jeżeli porównywane teksty są jednakowe, to zwraca wartość logiczną PRAWDA, w przeciwnym razie zwraca wartość FAŁSZ. Składnia funkcji jest następująca: =PORÓWNAJ(Tekst1; Tekst2). POWT () – funkcja pozwala wypełnić daną komórkę określoną liczbę razy podanym znakiem ujętym w cudzysłów. Składnia funkcji jest następująca: =POWT („Znak”; IleRazy). LITERY.MAŁE () i LITERY. WIELKIE () – funkcje pozwalają dokonać konwersji tekstów w podanej komórce na teksty pisane małymi bądź dużymi literami. Składnia tych funkcji jest następująca: =LITERY.MAŁE (Tekst)i =LITERY.WIELKIE(Tekst). Z .WIELKIE J. LITERY () – funkcja zamienia zawsze pierwszą literę wpisanego tekstu na dużą. Składnia funkcji jest następująca: =Z.WIELKIEJ.LITERY (Tekst) .

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Określenie komórki

Po tych czynnościach należy utworzyć listę pozycji, które będą widoczne w polu kombi i określić komórkę, w której pojawi się wynik wyboru pozycji z listy. W tym celu zaznacz pole kombi prawym przyciskiem myszki i z menu podręcznego wybierz pozycję Formatuj formant…. W polu Zakres wejściowy (rysunek 13.17.) wskaż komórki, do których wcześniej zostały wpisane litery A, B i C (dla pierwszej tabelki będzie to G7 : G9), w polu Łącze komórki podaj adres komórki, gdzie ma się znaleźć odpowiedź na pierwsze pytanie (dla pierwszej odpowiedzi będzie to D6), a w polu Linie rzutu podaj liczbę pozycji w polu kombi – 3. Litera A jest na pierwszym miejscu zakresu wejściowego, B na drugim, a C na trzecim, więc odpowiadające im liczby będą przedstawiały się następująco: odpowiedź A – 1, odpowiedź B – 2, odpowiedź C – 3. W ten sposób wybrana litera zostanie zamieniona na odpowiednią liczbę w tabelce z odpowiedziami. Teraz już tylko pozostało ci porównać odpowiedzi. W tym celu posłużysz się funkcją JEŻELI (). Funkcja o składni widocznej na rysunku 13.18 (= JEŻELI (C6=D6; 1; 0)) porównuje dwie komórki, w których znajdują się wartości liczbowe odpowiadające odpowiedzi poprawnej i wskazanej przez wykonującego test. Jeśli są one takie same, zwracana jest wartość 1, w przeciwnym razie – wartość 0. Po wyliczeniu punktów wystarczy je zsumować, aby obliczyć wynik testu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn